ای ساربان آهسته ران کارام جانم می‌رود

                                                                وان دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود

محمل بدار ای ساربان تندی مکن با کاروان

                                                                کز عشق آن سرو روان گویی روانم می‌رود

او می‌رود دامن کشان من زهر تنهایی چشان

                                                                دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود

با آن همه بیداد او وین عهد بی‌بنیاد او

                                                                در سینه دارم یاد او یا بر زبانم می‌رود

بازآی و بر چشمم نشین ای دلستان نازنین

                                                                کاشوب و فریاد از زمین بر آسمانم می‌رود

در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن

                                                                من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود

با آن همه بیداد او وین عهد بی‌بنیاد او

                                                                در سینه دارم یاد او یا بر زبانم می‌رود

ای ساربان آهسته ران کارام جانم می‌رود

                                                                وان دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود

ماجرای کربلا شرح بلای رینب است

                                                                        عصر عاشورا ، شروع کربلای زینب است 

کوفه و روز اسیری دیدن زینب دریغ

                                                                        چون در و دیوار کوفه آشنای زینب است

کودکی زآن کاروان افتاد از محمل به خاک

                                                                        شب کنار بسترش ، زهرا بجای زینب است

پیش رو سرهای هفتاد و دو تن بر نیزه هاست

                                                                         ای دریغا در کف دشمن ، لوای زینب است

چون توانایی به ترک جان نبودش سر شکست

                                                                         قتلگاه کوچک محمل منای زینب است

صدای گریه بلنده نیمه شب از تو خرابه                 صدای طفلی گرسنه که هنوز تشنه آب

طفل زخمی طفل خسته طفل اشک و طفل ناله          طفل کوچک طفل معصوم دختر ناز و سه ساله

دختری که خیلی وقته روی باباشو ندیده                 با سر انگشتای زخمیش عکسشو روخاک کشیده

خدا جون کجاست بابایی تا برام بگه لالایی             خدا جون کجاست بابایی تا برام بگه لالایی

الهی که من بمیرم تو سینه نفس نداره                  دو قدم راه میره اما دست روی دیوار میذازه

میگه عمه کمکم کن که دیگه توان ندارم              پس چرا بابام نمیاد دیگه هیچی جون ندارم

جون عمه جون نمیدم تا یه بار روشو نبینم            یا رو زانوم سر بذاره یا روی زانوش بشینم

خدا جون کجاست بابایی تا برام بگه لالایی            خدا جون کجاست بابایی تا برام بگه لالایی

خواب دیدم میاد بابا جون عمه موهام پریشونه       اگه جون مونده به دستات بزن اونوکمی شونه

عمه جون اینجوری بد نیست با لباس پاره باشم       وقتی که بابام میادش بد بی گوشواره باشم

دلم گرفته ، دوباره غمی داره سر باز میکنه .

زمزمه همیشگی دلم داره دیگه داد میزنه ...... داره بهم میگه که کجایی که باز محرم شده .

کجایی که حسین(ع) کوچ عاشقی خودش رو به سرزمین وصل آغاز کرده . کجایی که تمام عشق خدا ،

حجت خدا روی زمین تنها شده . کجایی ؟

کجایی که نامردی مردم رو ببینی ؟ کجایی که مهمون نوازی رو یاد بگیری ؟ یاد بگیری که چطوری میشه مهمون

رو زجر داد ، چطور میشه با تیغ و نیزه و تازیانه ازش پذیرایی کرد .

صدا رو چطور ؟ .......

نمی شنوی ؟ ........

ندای هل من ناصر ینصرنی رو نمی شنوی ؟ .....

...................

حسین جان میا کوفه ..........

میا کوفه که اکبر نوجوان است                    علی اصغرت شیرین زبان است

میا کوفه که از بیداد و کینه                        یتیم و بی پدر گردد سکینه

میا کوفه که زینب زار گردد                         تماشایی سر بازار گردد

آره ، بازم محرم داره می رسه . ماه عشق داره میاد ، میاد و خیلی ها رو با خودش میبره . ای کاش .....

بازم همون هیئت کوچیک ...........

بچه های کوچیک دور هم جمع میشن ، با عشق پاکشون پارچه مشکی وصل میکنن .

وقتی گریه میکنن اینقدر قشنگ و آسمونی میشن که خدا هم به بندش افتخار میکنه .

همه جا پر از اندوه و ماتم است ، هر کسی با هر دین و آیینی که داره ، نوبت به این ماه که میرسه

انگار دل همه یکی میشه . آخه حسین(ع) رو نمیشه محدودش کرد .

وقتی وارد محله ارامنه میشی ، نه لازم که کسی چیزی بگه ، نه کسی روضه ای بخونه ......

چیزایی میبینی که اشک اختیار خودش رو از دست میده ....................

دلم خیلی گرفته بازم براتون میگم از این ماه ، از صاحب این ماه ............


این اشک نعمتی است که آسان نمی دهند                    این فیض را همیشه فراوان نمی دهند

باید چو مادری که جوان داده گریه کرد                            ور نه اثر به هر دل سوزان نمی دهند

ماه محرم است غنیمت شمار عمر                                بر هر کسی که دیده گریان نمی دهند

مردن برای حضرت ارباب واجب است                              عشاق جز به روضه او جان نمی دهند

باب الحسین باب عنایات فاطمه است                           جز این مسیر راه به خوبان نمی دهند

یک قافله نشد که به مقصد برند مرا                             گویند که جا به بی سر و سامان نمی دهند

ارباب من ، ز نوکر خود دل بریده ای؟                             خوبان مگر که دل به گدایان نمی دهند

 

" ملک الشعرای بهار "